{Jurnal'den,ilerledikçe...}

“Olemp’e tırmanan adam yarı yolda kaldı.Cinler çelme taktılar,yılanlar kesti yolunu.Olemp’e giden adam,başını göklere kaldırdı.Sevdikleri oradaydılar.Musa’nın gözlerini kamaştıran ışık onun gözlerini kör etti.Olemp’e yalnız gidilmez.Yoldaş gerek.Senin yoldaşın korkuların,acıların,utançların.Olemp’e yalnız gidilmez,kervanla çıkılır yola.Bin çıkılır,bir varılır.Bir çıkılıp,bir varılmaz…Olemp’e giden adam burada gömülüdür,bir türbede değil,bir gönülde değil,bir sayfada.Bir sonbahar yaprağında.Olemp’e giden adam…Böyle bir adam yok,olsa tanımaz mıydınız?

Size bütün Asya’yı,bütün Avrupa’yı getirdim.Asya Himalaya’dır,biliyor muydunuz? Vedalar tanrıların ilk şarkıları.Onları kendilerinden dinledim…Size her hangi bir kitap değil,bir Kitab-ı Mukaddes getirdim…Havarilerini hak edemeyen İsa’nın yeri tımarhanedir,çarmıh değil,oysa ben çarmıhtayım.Ve domuzlar mukaddes kitaplarla beslenmez.Olemp’e giden adam dinleyin dedi çocuklarına,Valmiki konuşuyor.Çocuklar elleriyle kulaklarını tıkadılar.Aşağıda çok çok aşağıda,zenciler hora tepiyorlardı.Avrupa.Hangi Avrupa?Bu senin Avrupa’n kusmuk ve kazurat kokan bir domuz ahırı.Ahırını Avrupa sanan bedbaht.

Bu Hint belki bir kitabın ilk yaprağı idi.Bir vahyin ilk heceleri.Belki tamamlanırdı,belki tamamlanamazdı.Her kitap yarımdır,kitabı insanlık yazar.Ne mutlu ona bir hece ekleyebilene.Homer bir mısra,Vyasa bir mısra,Firdevsi bir mısra.Çağdan çağa akseden bu ulu,bu layemut ilahiye senden bir nida karışmış,karışabilirmiş ne mutluluk!Ama çağdaşların boğazına sarılıyor,istemiyorlar.Rüyalarını dile getirmeni,kalbini konuşturmanı,kelimelerden bir fecir yaratmanı,istemiyorlar.Konuşamıyorsun,konuşamayacaksın.Olemp’e giden adam:önünde iki yol var:cinnet ve ölüm.”